มัสยาจำต้องเปิดประตูต้อนรับสายฟ้าอีกครั้งในช่วงเย็นหลังจากที่เขาขอกลับไปเก็บของมาอยู่ช่วยเธอเลี้ยงลูกคืนนี้ โดยที่ไม่ยอมบอกว่าเขาได้ย้ายมาอยู่ห้องข้าง ๆ ร่วมเดือนแล้ว
เธอมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ถูกเข็นเข้ามาในห้อง ก่อนเขาจะเปิดกระเป๋าแล้วนำเสื้อผ้าข้าวของมากมายออกมาวางกองไว้เต็มพื้นที่
“นี่นายทำอะไร”
ห้องที่มีลูกเล็ก ทุกอย่างต้องวางเรียงไว้อย่างมีระเบียบ จะให้เขาวางของกระจัดกระจายไม่ได้เด็ดขาด ขืนเธอรีบวิ่งไปดูลูกในห้องได้สะดุดของเขาหน้าคะมำกันพอดี
“ก็เอาเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าไง เดี๋ยวจะยับหมด”
“ไม่ได้ มันเกะกะ”
“แล้วฉันมีที่วางของหรือไง”
“แล้วใครให้นายเอาเสื้อผ้ามาเยอะแบบนี้ อยู่คืนเดียวไม่ใช่เหรอ ทำเหมือนจะอยู่เป็นเดือน”
ก็ใครว่าเขาจะอยู่แค่คืนเดียวล่ะ เขาจะอยู่ที่นี่ไปเรื่อย ๆ จนกว่าเธอจะเห็นใจและยอมยกโทษให้เขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ยอมพูดคุยกับเขาก็เพราะเรื่องลูกเท่านั้น
