"คุณพ่อ?" หญิงสาวรีบผลักอกเขาออกแบบง่ายดาย เพราะไม่ใช่แค่เธอที่ตกใจเขาก็ตกใจเช่นกัน
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมืด แต่ก็ยังไม่มืดมากจนมองไม่เห็น ว่าสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่
"พ่อถามว่าเมื่อกี้ทำอะไร" ภูธรเอ่ยพูดขึ้นมาแบบใจเย็น
"ผม.."
"นายคนนี้ช่วยลูกค่ะ"
"ช่วยหมายความว่ายังไง"
"ก็ลูกทำเชือกถังน้ำตกลงไป ตอนนี้ไม้ก็ตกด้วยถ้าเขาจับตัวลูกไว้ไม่ทัน ลูกคงจะตกลงไปแล้ว"
"อะไรนะ?!" ภูธรรีบเดินเข้ามาส่องลงไปดูใต้บ่อนั้น "ทำไมลูกถึงไม่ระวัง"
"ลูกขอโทษค่ะ ลูกจะระวังให้มากกว่านี้"
"ขอบใจหำมากนะที่ช่วยน้องไว้"
เหนือตะวันไม่รู้จะพูดอะไรดี ถ้าเธอไม่ชิงพูดขึ้นมาก่อนป่านนี้เขาคงจะพูดความจริงออกไปแล้ว แต่ความจริงคืออะไรล่ะ คือเขาจับตัวเธอมาไว้ที่นี่อย่างนั้นเหรอ ชายหนุ่มค่อยๆเดินหายไปในความมืด เพราะเขาเหมือนไม่เป็นลูกผู้ชายเลย ทำอะไรเพื่อเธอไม่ได้สักอย่าง
มิลานได้แต่มองตามไป เพราะตอนนี้เขากำลังมุ่งหน้าเข้า
