ทุกคนได้แต่มองตามหลังเหนือตะวันที่วิ่งออกจากบ้านของเสกสรรไป
"น้องแตนอย่าเศร้าไปเลยนะจ๊ะ.." เสกสรรมองดูตั๊กแตนทำตาละห้อยแล้วนึกสงสาร อยากจะปลอบตามนิสัยผู้ชายเจ้าชู้ แต่พอมองกลับมาที่จั๊กจั่นอีกที "อุ๊ย"
คนร่างสูงรีบวิ่งตามทางที่มุ่งหน้ากลับบ้านปลายนา
"ไปไหนของเธอ" เหนือตะวันคิดว่าเธอคงจะเห็นตอนที่เขารับร่างตั๊กแตนแน่เลย แต่ก็ภาวนาขออย่าให้เห็น
ออกมาซื้ออะไรค่ำๆ มืดๆ ขนาดนี้ ..ชายหนุ่มรีบก้าวเท้ายาวๆ เพื่อที่จะตามให้ทัน เขาคิดว่าเสกสรรคงไม่ได้ตาฝาดแน่
ก่อนที่จะถึงท้ายหมู่บ้าน สายตาของเขาเห็นอะไรบางอย่างอยู่ตรงเสาไฟ แต่เขาไม่ได้มองไปเพราะเหมือนคนหลบซ่อน ..คิดถึงตอนที่เธอชอบหลบตามเสาเวลาถูกเขาดุ
"อ้าว..จะรีบไปไหนเรา..ก็เลยลืมเอาของมาด้วย" ชายหนุ่มพูดขึ้นเหมือนจงใจให้ใครบางคนได้ยิน แล้วเขาก็รีบเดินกลับทางที่เพิ่งจะเดินมาเหมือนจะกลับไปเอาของที่ลืมไว้
พอเขาเดินกลับไปพ้นทางโค้ง หญิงสาวที
