ทำไมต้องไปห้องนอน!
“นี่ไม่เอานะหิวข้าว” ฉันถลึงตามองคนหน้าด้านที่อุ้มฉันเข้ามาในห้องนอนเป็นแบบนี้ไม่ได้กินข้าวแน่
“ค่อยกิน”
ฟุบ!
วาโยโยนฉันลงบนเตียงส่วนตัวเขาหยุดยืนอยู่ปลายเตียงมือหนากระชากเนกไทออกและปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต
“ทำอะไร” ฉันถามเสียงอ่อยอย่างน่าสงสารปกติก็ทำอยู่แล้วนี่ยังสว่างอยู่เลยยังจะทำอะไรอีก!
“หิวไม่ใช่หรอ..”ร่างสูงเคลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมอยู่บนร่างของฉันช้าๆ ยิ่งใกล้มากเท่าไหร่ฉันยิ่งเห็นแผงอกวับๆ แวมๆ ของเขาภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมออก
ยัยเดียห้ามมอง!!!
“หลับตาทำไมหิวไม่ใช่หรอ”เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบที่ข้างหูก่อนจะงับที่ปลายติ่งหูเบาๆ สร้างความปั่นป่วนที่ช่องท้องของฉันมาก
“ไม่หิวจะนอน”ฉันหลับหูหลับตาตอบกลับไปทั้งที่รู้ว่าวาโยจะทำอะไร
“แต่ฉันหิว” วาโยเค้นเสียงหัวเราะเมื่อเห็นร่างบางหลับตาปี๋มือหนากระชากเสื้อเชิ้ตออกก่อนจะโยนลงบนพื้นข้างเตียง
“...”
“อยากกินเนื
