ปัจจุบัน
ฉันเดินตามวาโยออกมาจนถึงบริเวณบ้านพักที่ไม่เหมือนตอนฉันมาถึงแรกๆ ที่เงียบและร้างผู้คนแต่ตอนนี้เต็มไปด้วยตำรวจที่ใส่ชุดปฏิบัติการเต็มไปหมด
“นายพาตำรวจมาหรอ”
“อือ”
“แล้วคุณพ่อ”
“พ่อเธอต้องปลอดภัย” วาโยหันมาบอกฉันแววตาของเขาแน่วแน่มากจนฉันสัมผัสได้
“อืม ฉันจะเชื่อนาย” ฉันยิ้มและพยักหน้าให้เขาก่อนจะพากันเดินเลี่ยงไปอยู่แนวหลังเพราะไม่อยากเกะกะการปฏิบัติหน้าที่
ตำรวจมากมายเริ่มล้อมรอบบ้านพักโดยที่คนที่เหมือนเป็นหัวหน้าจะตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้าน
“ทำไมเขาไม่ใช้โทรโข่งล่ะ”
“เพราะนี่ไม่ใช่การจับกุมแต่เพราะเป็นการบุกเข้าค้นเพราะเป็นผู้ต้องสงสัยจะทำลายหลักฐานน่ะ”
“อ่า แบบนี้นี่เอง”
ตำรวจตะโกนเรียกอยู่สักพักก็มีคนเดินออกมาจากบ้านพักและคนที่เดินออกมาก็คือคนหน้าดุที่เอาปืนจ่อหัวฉันเขาคือลูกน้องของลุงซ่งพวกเรานิ่งและพยายามตั้งใจฟังบทสนทนา
“คุณตำรวจมาหาใครครับ”
“ผมต้องการพบเสี่ยซ่ง..เ
