เช้าวันใหม่...
“แง้!!!”
เสียงร้องไห้จ้าดังทะลุผ่านเครื่องจับเสียงเด็ก (Baby Monitor) ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ทำเอาคนที่เพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงหลังจากกลืนกินภรรยาตัวน้อยมาทั้งคืนต้องขมวดคิ้วมุ่น
โดมินิคลืมตาขึ้นท่อนแขนแกร่งยังคงตระกองกอดร่างอวบอิ่มเอาไว้แนบอก หญิงสาวขยับตัวยุกยิกซุกใบหน้าหวานที่ประดับด้วยรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อยเข้ากับแผงอกแกร่งบ่นอู้อี้ในลำคอด้วยความงัวเงีย
“อือ... เฮียดอม... ลูกร้อง...”
“เดี๋ยวเฮียไปดูเอง หนูมาร์นอนต่อเถอะ เมื่อคืนเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างอ่อนโยน พร้อมจรดริมฝีปากลงบนกระหม่อมบาง อย่างแสนรัก ค่อยๆ ดึงท่อนแขนตัวเองออก จัดแจงห่มผ้าให้เธอจนถึงมิดคอเพื่อปกปิดรอยรักเป็นจ้ำๆ ที่ฝากฝังเอาไว้ทั่วเรือนร่าง
ร่างสูงใหญ่กำยำเดินหัวขยี้ผมตัวเองตรงไปยังห้องนอนเด็กที่เชื่อมต่อกัน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็พบกับต้นตอของเสียง
‘แมทธิว’ ลูกชายคนเล็
