ห้องนอนโดมินิค...
แผ่นหลังบางถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด ทว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดบวกกับความดื้อรั้น ทำให้ลาริมาร์รีบหยัดตัวลุกขึ้นเตรียมหนีลงจากเตียง
แต่ยังไม่ทันที่เท้าจะได้แตะพื้น ท่อนแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างก็ยื่นมาค้ำยันที่นอนแขนสองข้างขนาบร่างอวบอิ่มไม่ให้หนี
“ก็ไหนคุณดอมบอกว่าจะปล่อยมาร์ไปไงคะ” ลาริมาร์แหวใส่ เชิดหน้าขึ้นเถียงอย่างลืมตัว
โดมินิคไม่ตอบคำถามนั้น นัยน์ตาราบเรียบแฝงไปด้วยประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งละจากการค้ำยันที่นอน เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อทัดไว้ที่ใบหูอย่างเบามือ
“บอกแล้วไง... ว่าจะไม่ปล่อยเด็กหัวขโมย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว
“มาร์ไปขโมยอะไรของคุณดอมตอนไหน”
ลาริมาร์กระแทกเสียงใส่ หอบหายใจแรงด้วยความหงุดหงิดจากที่เพิ่งจะร้องไห้ปา
