เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่เงียบ โดมินิคก็แค่นหัวเราะในลำคอใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบเฉยเย็นชา
“งั้นก็แล้วแต่เธอ... ในเมื่อไม่มีอะไรจะแลก ก็กลับห้องไปทริปทะเลอะไรนั่นถือว่าฉันไม่เคยได้ยิน”
มาเฟียหนุ่มพูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวขาภาพสีหน้าเศร้าสร้อยและน้ำตาที่คลอเบ้าของอลิซก็ผุดขึ้นมาในหัวลาริมาร์
‘พี่อยากไปจริงๆ นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายของพี่เขา’
ความสงสารมีอำนาจเหนือกว่าความทะนงตน ลาริมาร์รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือหนาเอาไว้แน่น โดมินิคชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามองด้วยสายตาตั้งคำถาม
“เดี๋ยวค่ะคุณดอม...”
ลาริมาร์ช้อนสายตาขึ้นมองนัยน์ตากลมโตสั่นระริกราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังอ้อนวอนเจ้าของ
หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่จนได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวที่แสนดุดัน ก่อนเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย
แล้วกดริมฝีปากนุ่มลงบนริมฝีปากหยักของเขาอย่างแ
