หน้าห้องไอซียู
ลาริมาร์นั่งประสานมือแน่นหัวใจดวงน้อยเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ หมอวินเซนต์หายเข้าไปตรวจดูอาการโดมินิคนานครู่ใหญ่
ตึก...
ไฟหน้าห้องเปลี่ยนสถานะ ประตูบานเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงเดินออกมา หมอหนุ่มถอดสเต็ตโทสโคปคล้องคอพลางพรูลมหายใจยาว ลาริมาร์ผุดลุกขึ้นยืนทันที
“พี่หมอ... เฮียดอมเป็นยังไงบ้างคะ เฮียเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” หญิงสาวรัวคำถามด้วยความร้อนรน
วินเซนต์ระบายยิ้มพยักหน้าให้คนเป็นพี่สะใภ้คลายกังวล “ฟื้นตัวเร็วเหมือนปีศาจ... อาการดีขึ้นตามลำดับ ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วล่ะ สัญญาณชีพปกติหมดทุกอย่าง”
ลาริมาร์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน ทว่าประโยคถัดมาของหมอหนุ่มกลับทำให้เธอต้องขมวดคิ้ว
“แต่... เฮียของหนูดื้อฉิบหาย” วินเซนต์ส่ายหน้าอย่างระอา “เพิ่งลืมตาตื่นแท้ๆ แผลยังไม่ทันสมานดี มันสั่งให้ลูกน้องเตรียมเครื่องบิน... จะบินกลับอิตาลีคืนนี้เลย”
“คืนนี
