เขาขยับตัวไม่ได้... แผ่นหลังชาหนึบจนไร้ความรู้สึก อ้อมแขนแกร่งที่กอดรัดร่างเด็กผู้หญิงเอาไว้คลายออกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
สวบ... สวบ...
เสียงฝีเท้าหนักๆ ตรงเข้ามาใกล้ ก่อนร่างของเขาจะถูกพลิกให้นอนหงายอย่างระมัดระวัง โดมินิคพยายามเพ่งมองผ่านม่านตาที่พร่าเบลอ เงาร่างของชายชุดดำสวมหมวกโม่งปิดบังใบหน้า... ไอ้คนที่อยู่ในโกดัง ไอ้คนที่ส่งสัญญาณรหัสมอร์สบอกเขา
ชายคนนั้นคุกเข่าลงข้างๆ ดึงหมวกโม่งที่ปิดบังใบหน้าออก โยนทิ้งอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นเรือนผมสีเข้มนัยน์ตาสีฟ้าอมเทาที่ถอดแบบมาจากราชามาเฟียผู้ล่วงลับ... นัยน์ตาที่เหมือนกับเขาไม่มีผิด
“วิน... เซนต์...”
โดมินิคเค้นเสียงเรียกชื่อน้องชายต่างแม่ผ่านลำคอที่แห้งผาก เลือดสีข้นทะลักออกจากมุมปาก
วินเซนต์... หมอทหารฝีมือดี ลูกชายสายเลือดแท้ๆ ของวิกตอเรีย ผู้ชายที่โดมินิคตั้งแง่เป็นศัตรูมาตลอดชีวิต ทว่าตอนนี้นัยน์ตาที่มักเย็นชามีเพียงความตื่นตร
