โดมินิคยืนนิ่งนัยน์ตาคมว่างเปล่าจนวิกตอเรียไม่อาจคาดเดาได้ว่าลูกเลี้ยงของเธอกำลังคิดอะไรอยู่
ทว่าท่าทีสงบนิ่งนั้น กลับยิ่งทำให้สตรีวัยกลางคนที่กำลังลุ่มหลงในอำนาจและตัณหาได้ใจ วิกตอเรียเหยียดยิ้มกว้างคิดไปเองว่าสิงโตหนุ่มตรงหน้ากำลังทบทวนข้อเสนอและใกล้จะยอมจำนน
“แต่น่าเสียดาย...เราเจอกันช้าไป”
“แกอาจจะคิดว่าฉันบ้า... แต่ความจริงแล้ว ฉันเฝ้ารอเวลานี้มานานแค่ไหนแกรู้ไหม โดมินิค”
“สิบกว่าปี... ตั้งแต่แกอายุยี่สิบห้าฉันก็รู้ใจตัวเอง”
เสียงหวานพร่ากระซิบเบาๆ ชวนให้คนฟังรู้สึกสะอิดสะเอียน วิกตอเรียกลับไม่รู้สึกรู้สา เธอเดินเข้ามาซ้อนแผ่นหลังกว้างสูดดมกลิ่นกายบุรุษเพศอย่างหลงใหล
“แกเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา... ทุกครั้งที่ฉันต้องนอนอยู่ใต้ร่างตาแก่น่าโง่พ่อของแก... แกรู้ไหมว่าฉันหลับตาแล้วจินตนาการถึงใคร?”
โดมินิคบดสันกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ แต่เขายังคงปิดปากเ
