เมื่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างโดมินิคยอมยกธงขาว จ้องมองเมียเด็กที่นั่งเกาะแขนพี่ชายด้วยความไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ก่อนที่อลิซซึ่งนั่งมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ จะระบายยิ้มอ่อนโยน หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นมานั่งข้างลาริมาร์ เอื้อมมือไปกุมมือเล็ก
“พี่ขอโทษนะหนูมาร์... ที่ทำให้ต้องร้องไห้เสียใจมาตลอดหลายเดือน”
น้ำเสียงหวานที่เต็มไปด้วยความจริงใจของอลิซทำเอาลาริมาร์ชะงัก นัยน์ตากลมโตที่ยังพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตาช้อนขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความสับสน
“เรื่องงานแต่งงาน... มันเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ค่ะ” อลิซเริ่มอธิบาย
“พ่อของพี่กับพ่อของเฮียดอมตกลงเรื่องนี้กันมาตั้งแต่พวกเรายังเด็ก เพื่อเชื่อมอำนาจของสองตระกูลเข้าด้วยกัน ป๊าพี่ต้องการความมั่นคงส่วนเฮียดอม... เขาต้องการอำนาจในการคุมเส้นทางธุรกิจทั้งหมด”
ลาริมาร์ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำสมองเริ่มประมวลผลตาม
“พี่ขัดใจป๊าไม่ได้... ถึงแม้ว่าในใจพี่จะรักโอนิกซ์
