“คะ... คุณดอม! มาได้ยังไงคะ ไหนว่าติดงาน...”
ลาริมาร์เค้นเสียงถามออกไปอย่างยากลำบาก ลำคอแห้งผากเมื่อต้องเผชิญหน้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ตรงขอบสระ
“แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้”
น้ำเสียงเยือกเย็นสวนกลับมาทันควัน โดมินิคไม่พูดเปล่าปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างรวดเร็วแล้วโยนทิ้งไปบนเก้าอี้ผ้าใบอย่างไม่ไยดี ตามด้วยตะขอเข็มขัดและกางเกงเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกจนเหลือเพียงกางเกงชั้นในสีเข้มเพียงตัวเดียว
ลาริมาร์เบิกตากว้างหายใจสะดุดกึกเมื่อสายตาปะทะเข้ากับมัดกล้ามเนื้อ และที่สำคัญที่สุด... ความนูนเด่นขยายใหญ่ที่ดันดุนเป้ากางเกงออกมาจนเห็นเป็นรูปทรงชัดเจนล่อตาล่อใจ มันใหญ่เสียจนคนที่เคยรับตัวตนของเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนยังต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก!
‘ตายแน่ๆ ลาริมาร์... ตายแน่ๆ’
สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอรีบหันหลังขยับตัวลุยน้ำหนีไปหลบอยู่หลังห่วงยางเป็ดของลูกชาย หวังให้เด็
