กึก...
หันซ้ายขวากลัวว่าจะมีใครเห็นเขา ก่อนเปิดฝาขวดค่อยๆ เทผสมลงไปในแก้วน้ำดื่มสำหรับมาเฟียหนุ่มอย่างระมัดระวัง
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ร่างอวบอ้วนก็รีบซุกขวดแก้วเปล่าลงกระเป๋าแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศในห้องอาหารค่ำเต็มไปด้วยความอึดอัด... โดมินิคนั่งประจำที่หัวโต๊ะด้วยใบหน้าเรียบตึง โดยมีมาร์คัสนั่งอยู่บนเก้าอี้เด็กข้างๆ และที่ผิดแปลกไปจากทุกวันคือ วันนี้มาเฟียหนุ่มออกคำสั่งให้ลาริมาร์มานั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกับเขาด้วย
หญิงสาวนั่งตัวลีบอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบที่จ้องมองมาเป็นระยะ สาวใช้ทยอยนำน้ำและอาหารรสเลิศมาเสิร์ฟ
“ข้าวในจานมันมีอะไรน่าสนใจนักหนา ลาริมาร์”
“คะ... เปล่าค่ะคุณดอม” หญิงสาวสะดุ้งตัวโยน ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตอบเสียงสั่น
“เปล่าก็กินเข้าไป ฉันไม่ได้เรียกให้เธอมานั่งเขี่ยข้าวเล่น”
เขาปรายตามองคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ชาย
