เวลาต่อมา...
ลาริมาร์นั่งกินไอศกรีมเจลาโต้รสสตรอว์เบอร์รีเข้าปากอยู่บนม้านั่งใต้ร่มไม้ใหญ่บริเวณลานน้ำพุ นัยน์ตากลมโตเฝ้ามองร่างอวบอ้วนของลูกชายที่กำลังวิ่งไล่จับนกพิราบอยู่ไม่ไกลด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ในใจจะยังแอบหงุดหงิดกับคำพูดทำร้ายจิตใจของคนปากหมาที่เพิ่งเดินหนีมาก็ตาม
‘คำก็อ้วนสองคำก็อ้วน!’
หญิงสาวบ่นอุบอิบพลางตวัดลิ้นเลียไอศกรีมสีหวานดับความร้อนรุ่มในอก แต่จู่ๆ พื้นที่ว่างข้างกายก็ยุบตัวลงตามน้ำหนักของใครบางคนที่ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ แนบชิดจนต้นแขนแทบเบียดกัน
กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยลอยมาเตะจมูก ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร
ลาริมาร์เลือกเมินหน้าหนี ทำเป็นไม่สนใจผู้ชายตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอตวัดสายตามองมาร์คัสที่กำลังวิ่งหัวเราะเอิ๊กอ๊าก แล้วตั้งหน้าตั้งตาเลียไอศกรีมในมือต่อไป ทำราวกับว่าโดมินิคเป็นเพียงอากาศธาตุ
โดมินิคนั่งพิงพนักม้านั่งล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมกริบ
