เวลาต่อมา...
คฤหาสน์เลอกรองจ์...
อดีตบอดี้การ์ดหนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็น ‘ร้อยเอกโอนิกซ์ วอห์น’ นั่งอยู่บนโซฟา ในอ้อมแขนมีน้องเอวาลูกสาวตัวจ้ำม่ำนั่งอยู่บนตักกว้าง มือเล็กๆ ของเด็กน้อยกำลังง่วนอยู่กับการจับกระดุมเสื้อเครื่องแบบทหารของคนเป็นพ่อเล่นอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าผู้ใหญ่รอบข้างกำลังน้ำตาอาบหน้ากันขนาดไหน
“เรื่องมันก็มีอยู่แค่นี้...”
น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นของโอนิกซ์เอ่ยสรุปเรื่องราวการต่อสู้ที่เฉียดตายมานับครั้งไม่ถ้วน
ข้างกายโอนิกซ์คืออลิซ หญิงสาวซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของสามี สองแขนโอบกอดท่อนแขนแกร่งเขาไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลซึมผ่านเนื้อผ้าเครื่องแบบทหารจนชุ่มชื้น โอนิกซ์ยกมือขึ้นลูบเรือนผมภรรยาอย่างแผ่วเบา
ส่วนลาริมาร์นั่งตัวสั่นสะท้านอยู่ข้างกายโดมินิค ดวงตากลมโตบวมช้ำอย่างหนัก น้ำตาเม็ดโตยังคงไหลอาบสองแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งได้ฟังเรื่องราวว่าพี่ชายต้องแลกทุกอย่า
