โดมินิคตอบรับจูบแสนหวานนั้นอย่างอ้อยอิ่งและลึกซึ้ง ค่อยๆ ซึมซับความรักที่ภรรยามอบ ทว่าเมื่อผละริมฝีปากออกนัยน์ตาคมพราวระยับก็ตวัดไปมองเจ้าลูกชาย
ราชามาเฟียไม่อยากให้ค่ำคืนนี้จบลงแค่การนอนกอดปลอบโยน เขาอยากเริ่มต้น ชดเชยให้เมียรักอย่างลึกซึ้งตั้งแต่ตอนนี้ แต่พื้นที่ตรงนี้ดูจะไม่ค่อยสะดวกสำหรับการปลอบคนสวยสักเท่าไหร่...
โดมินิคกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนอุ้มร่างภรรยาขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว ลาริมาร์สะดุ้งตกใจเล็กน้อย รีบยกสองแขนขึ้นโอบคล้องลำคอหนาเอาไว้ มาเฟียหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง สาวเท้าพาร่างอวบอิ่มเดินออกจากห้องนอนมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน
ภายในห้องทำงาน... โดมินิคทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วจัดแจงให้ลาริมาร์นั่งตักหันหลังให้เขา วงแขนล่ำสันโอบรัดเอวคอดเอาไว้หลวมพลางเกยคางลงบนลาดไหล่เนียน
“เฮียดอม... พามาร์มาห้องทำงานทำไมคะ ดึกแล้วนะ ไม่เหนื่อยหรือไง”
ลาริมาร์เอ่ยถามเสียงใส เอี้ยวหน้าไปมอ
