แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน กระทบกับร่างสองร่างที่ยังคงนอนตระกองกอดกันอยู่บนเตียง
ลาริมาร์หลับสนิทอยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าสวยซุกเข้ากับแผงอกแกร่งไม่ต่างอะไรกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังหาไออุ่น ทว่าคนที่ควรจะหลับเป็นตายเพราะใช้แรงงานอย่างหนักหน่วงไปเกือบสว่าง กลับตื่นขึ้นมาได้สักพักใหญ่แล้ว
โดมินิคนอนตะแคงเท้าแขนรองศีรษะ นัยน์ตาคมกริบทอประกายอ่อนโยนเต็มเปี่ยมไปด้วยความคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด นอนจ้องมองใบหน้าหวานละมุนของภรรยาตัวน้อยที่หลับตาพริ้ม ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ
ยิ่งมองก็ยิ่งหลง... หลงจนโงหัวไม่ขึ้น
ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนผีตัวไหนเข้าสิงถึงได้ทำร้ายเธอได้ลงคอ
ปลายนิ้วค่อยๆ เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ ก่อนเลื่อนลงมาเขี่ยปลายจมูกรั้นของคนขี้เซาเล่นด้วยความมันเขี้ยว
“อื้อ...”
ลาริมาร์ครางฮือในลำคอ คิ้วเรียวขมว
