ปัง!
ประตูห้องนอนถูกปิดลงพร้อมกับร่างอวบอ้วนของทายาทตัวน้อยที่ถูกวางลงบนพื้น ทว่าทันทีที่ฝ่าเท้าเล็กแตะพื้น มาร์คัสก็ออกแรงผลักร่างของลาริมาร์อย่างเต็มแรงจนหญิงสาวเซถอยหลัง
“ออกปาย! ม่ายต้องมายุ่งกะมาร์ค!”
เด็กน้อยตวาดลั่นน้ำตายังคงนองหน้าแต่แววตากลับแข็งกร้าว ถอยกรูดไปยืนพิงผนังห้อง สองแขนป้อมยกขึ้นกอดอกแน่นเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีเย่อหยิ่งเย็นชาแบบเดียวกับโดมินิคไม่มีผิดเพี้ยน
ป้าแม่บ้านที่เพิ่งยกถาดอาหารเช้าตามเข้ามาวางไว้บนโต๊ะถึงกับหน้าเสีย แต่ลาริมาร์ทำเพียงแค่ส่งสายตาบอกให้ป้าแม่บ้านออกไปก่อน เมื่อประตูห้องปิดลงอีกครั้ง ความเงียบที่แสนอึดอัดก็เข้าปกคลุม
“คุณหนูคะ... ทานข้าวหน่อยนะคะ” ลาริมาร์เอ่ยเสียงสั่นพยายามก้าวเข้าไปหาลูกชายพร้อมกับชามข้าวต้มในมือ
“ม่ายกิน! เอาออกปาย! มาร์คเกลียดมาร์แล้ว! เกลียดๆๆ!”
เพล้ง!!
มือน้อยๆ ปัดชามข้าวต้มในมือลาริมาร์อย่างแรงจนมันร่วงหล่นกระแทกพื้น
