หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...
ความตึงเครียดภายในคฤหาสน์เลอกรองจ์ดูเหมือนจะถูกคลื่นใต้น้ำกลืนกินไปชั่วคราว โดมินิคยุ่งอยู่กับการรับมือสงครามประสาทของมาดามวิกตอเรียและไอลีนที่ขยันสร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน ทำให้เขาไม่มีเวลามาคอยจับผิดหรือหาเรื่องลาริมาร์เหมือนเคย
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างลาริมาร์กับทายาทตัวน้อยน่ะหรือ...
“มาร์คเกลียดมาร์! แต่มาร์คจะนอนตรงนี้! มาร์ขยับไปเลย!”
นั่นคือประโยคที่เด็กน้อยมักจะใช้แผดเสียงใส่เธอแทบทุกคืน ก่อนจะหอบเอาตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวโปรดมุดเข้ามาซุกในผ้าห่มผืนเดียวกัน มาร์คัสเป็นเด็กจอมเอาแต่ใจที่แสดงความรักไม่เป็น เด็กน้อยมักจะแกล้งสารพัด สั่งให้ทำนู่นทำนี่ โวยวายใส่เพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้ๆ และสุดท้ายก็จบลงด้วยการนอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมกอดของเธอจนถึงเช้า
เรื่องนี้โดมินิคย่อมรู้ดี เขารู้ทุกการเคลื่อนไหวภายในคฤหาสน์ แต่มาเฟียหนุ่มก็เลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้เด็กแสบ
