เข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน…
เสียงน้ำจากฝักบัวหยุดลงพร้อมกับร่างอวบอิ่มก้าวออกจากห้องน้ำ ลาริมาร์อยู่ในชุดนอนแขนยาวสีครีมที่ปกปิดร่องรอยฟกช้ำบนร่างกายเอาไว้ ความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนหญิงสาวต้องลูบต้นแขนตัวเองเบาๆ
ทว่า... เมื่อสายตามองเข้าไปในห้อง ริมฝีปากก็คลี่รอยยิ้มบางออกมาโดยไม่รู้ตัว
บนเตียงมีร่างอวบอ้วนนอนหลับสนิทลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แก้มยุ้ยๆ ซบอยู่กับตุ๊กตาไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ตัวโปรดท่าทางไร้เดียงสาของลูกชายตัวน้อย เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมจิตใจที่บอบช้ำให้กลับมามีชีวิตชีวา
ลาริมาร์กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง... ไร้เงาโดมินิค หญิงสาวไม่ได้สนใจว่าเขาหายไปไหนหรือไปทำอะไร เธอกลับรู้สึกโล่งใจเสียด้วยซ้ำที่คืนนี้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับความกดดันจากเขาอีก
สองเท้าเล็กก้าวเดินเข้าไปใกล้เตียงค่อยๆ สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา ทรุดตัวลงนอนตะแคงข้างๆ ลูกชายตัวน้อย กลิ่นแ
