นางร้ายไม่อยากรัก

Saturday, the twenty-first งานกาล่าดินเนอร์หรูของบริษัทเฟอร์นิเจอร์ชื่อดังแห่งหนึ่ง ภายในงานตกแต่งด้วยความหรูหราอลังการราวกับฉากในเทพนิยาย แสงไฟสะท้อนกับคริสตัลเหนือศีรษะแต่งแต้มความวิจิตรให้กับห้องโถงขนาดใหญ่ โต๊ะอาหารจัดเรียงรายอย่างประณีตด้วยภาชนะสีใส ช่อดอกไม้สีครีมทอง กลิ่นหอมละมุนของแชมเปญและน้ำหอมราคาแพงลอยเคล้ากับเสียงหัวเราะของแขกระดับสูงที่แต่งกายหรูหราเพื่อมาร่วมประชันความงามในคืนนี้ รวมถึงนางร้ายหน้าสวยที่ได้รับการ์ดเชิญให้เข้าร่วมงานเช่นกัน ร่างเพรียวระหงในชุดราตรีเกาะอกเลื่อมทองแวววาวก้าวลงจากรถยนต์อย่างสง่างาม รองเท้าส้นเข็มเหยียบลงบนพรมแดง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มม้วนลอนยาวสลวยถึงกลางหลังไหวตามแรงลม เธอคือ ‘ลูกศร ลักษณ์วรินทร์’ เซเลบริตี้สาวผู้โด่งดังในบทนางร้ายที่ผู้ชมทั้งรักทั้งเกลียด รอยยิ้มบนริมฝีปากสีแดงถูกแต้มขึ้นอย่างร้อนแรง ดวงตาคมกริบฉายแววมั่นใจเมื่อหันหน้ามารับกล้องอย่างมืออาชีพ ทุกท่วงท่าคือภาพที่สมบูรณ์แบบสำหรับสื่อมวลชนทุกสำนัก แต่เบื้องหลังรอยยิ้มอันแสนงดงามนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดดั่งสุภาษิตที่ว่า ‘หน้าชื่อนอกตรม’ เพราะไม่กี่วันก่อน ลูกศรเพิ่งจับได้ว่าผู้จัดการส่วนตัวที่ดูแลเธอมานานหลายปี มีเพียงสัญญาใจได้หอบเงินจำนวนมหาศาลหนีไปอย่างไร้ร่องรอย มิหนำซ้ำธุรกิจร้านเสื้อผ้าเล็ก ๆ ที่เธอสร้างขึ้นจากน้ำพักน้ำแรงยังถูกลูกน้องคนสนิทโกงซ้ำอีกชั้น เรียกได้ว่าซวยซ้ำซวยซ้อน ค่ำคืนนี้… จึงไม่ใช่เพียงงานกาล่าสุดหรูที่เธอมาเข้าร่วมในฐานะพรีเซนเตอร์ของบริษัทเฟอร์นิเจอร์ แต่ยังเป็นค่ำคืนที่ลูกศรซ่อนแผนการบางอย่างไว้ซึ่งจะทำให้เธอมีเงินไปหมุนธุรกิจไม่ให้ถูกฟ้องล้มละลาย บริเวณอีกโซนซึ่งเป็นที่รับรองแขกที่รักสนุกคล้ายกับอยู่ในผับหรู แสงไฟระยิบระยับเหนือหัวสะท้อนกับแก้วไวน์และอัญมณีบนเรือนร่างของผู้คนจนแสบตา ลูกศรเพิ่งแยกตัวออกจากกลุ่มผู้บริหารของบริษัทเพราะเธอก็หวังจะได้รับการต่อสัญญาพรีเซนเตอร์ในทุก ๆ ปี ร่างบางเดินตรงไปยังจุดที่มีเสียงหัวเราะและบรรยากาศที่ครึกครื้น โดยเธอพยายามกวาดสายตามองรอบ ๆ บริเวณโซนนี้ให้ทั่วถึง ทว่าภายใต้แสงไฟที่พร่างพราว เธอกลับเห็นเพียงเงาคนเคลื่อนไหวไปมาอย่างเลือนราง กระทั่งสายตาคมกริบของนางร้ายหน้าสวยหยุดนิ่งอยู่ที่ชายคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เขาคือ ‘คุณท็อป หรือ ทีปวุฒิ วรชิตเดชากุล’ ทายาทบริษัทผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้าระดับประเทศ ทั้งร่ำรวยทั้งมีชื่อเสียง และที่สำคัญยังโสดอีกด้วย หัวใจของลูกศรเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวคือ ‘ถ้าไม่ทำตามแผนการ...มีหวังธุรกิจเสื้อผ้าก็คงไปไม่รอดแน่’ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือบางหยิบแก้วไวน์จากบริกรขึ้นมา เดินเข้าไปในกลุ่มแขกที่กำลังเต้นรำ หวังชนแก้วและได้ทำความรู้จักกับคุณท็อป แต่โชคร้ายที่เขากำลังคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน ไม่มีช่องว่างให้เธอเข้าไปแทรกได้เลย ทำยังไงดีล่ะ? ลูกศรมองซ้ายมองขวาเห็นว่าทุกคนกำลังเต้นรำและหัวเราะกันอย่างเพลิดเพลินใจ ทว่าความหนึ่งดันแล่นเข้ามากะทันหัน เธอถามตัวเองย้ำ ๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่าควรจะทำดีไหม กลัวว่าเขาจะถูกจับได้ และถูกมองไม่ดี แต่ไหน ๆ ก็มาถึงขนาดนี้แล้วเป็นไงเป็นกัน สองเท้ายาวในรองเท้าส้นเข็มแกล้งก้าวพลาด เหยียบชายกระโปรงของตัวเอง ก่อนจะพุ่งไปข้างหน้า ร่างบางล้มลงกระแทกพื้นตรงหน้ากลุ่มชายหนุ่มไฮโซ เสียงอุทานของแขกที่มาร่วมงานก็ดังขึ้นรอบบริเวณ เพราะชุดราตรีหลุดลงไปถึงช่วงเอว เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนใต้แสงไฟสีทอง ส่วนหน้าอกที่แนบกับพื้นก็เหลือเพียงจุกปิดห***มก็เท่านั้น ถ้าลุกขึ้นมาก็โป๊ทันที! แขกหลายคนถึงกับชะงัก มือที่ถือแก้วไวน์ค้างกลางอากาศ บางคนยกมือปิดปากด้วยความตกใจ เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นรอบตัวเธอ ในใจของลูกศรภาวนาว่า ‘ขอให้เป็นคุณท็อปเถอะ... ขอให้เป็นเขาที่เข้ามาช่วยฉัน...’ ขายหน้าครั้งนี้ก็ขอให้เป็นเขาเถอะ! แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับเธอ... เพราะคนที่ก้าวเข้ามาดันไม่ใช่คุณท็อป หากแต่เป็นชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มอีกคนหนึ่ง ท่าทางสุขุมเยือกเย็นกว่า เขาคือ ‘ทัพพ์ หรือ ทัพพ์เทพ วรชิตเดชากุล’ พี่ชายของคุณท็อป! ซวยฉิบหาย! อ่อยคนน้อง แต่คนพี่ดันมาช่วยแทนซะงั้น ร่างสูงย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ถอดสูทของตัวเองออกมาคลุมให้เธออย่างสุภาพ “ลุกไหวไหมครับ” ลูกศรเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวเล็กสบกับแววตาคมเข้มที่เย็นเยียบอย่างน่าประหลาด หัวใจเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นสายตาคู่นั้น ที่ไม่ได้มองมาด้วยความเห็นใจ แต่เต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลน เขาประคองเธอลุกขึ้นโดยไม่เอ่ยคำใดอีก ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่มองมา