- ช่วงเช้าตรู่ของวัน -
มาเบลล์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงกว้างร่างบางนอนนิ่งท่าเดียวทั้งคืนไม่ขยับร่างกายเลยเธอเจ็บจนขยับไปไหนไม่ได้
ฟ้าครามถือหลอดยาแก้อักเสบมานั่งลงข้างเตียงก่อนจะจับขาทั้งสองข้างให้แยกออกจากกันมันแดงปรั่งและบวมมากจนเขาใจเสีย เขาค่อยๆทายาให้น้องอย่างเบามือ
“เดี๋ยวเจออีกสักทีสองทีก็คงจะชินละมั่ง” เขาเอ่ยพึมพำคนเดียวหวังว่าครั้งต่อไปมันจะดีขึ้นกว่านี้
“อือ…ห้าว” คนน้องรู้สึกตัวตื่นห้าวเสียงดังเพราะง่วงมากยังอยากจะนอนอีกแต่จิตใต้สำนึกมันบอกเธอควรตื่นอาบน้ำไปโรงเรียนได้แล้ว
“เฮียทำให้ตื่นเหรอ..?” เขาขยับเขาไปหาน้องและเอ่ยถามเธอเหมือนเด็กน้อยที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็น่ารักไปซะหมด
“กี่โมงแล้วคะ..?” เธอหรี่ตาถามเขาเพราะสายตาไม่สู้แสงเอาซะเลยทั้งเพลีย ทั้งง่วงและเจ็บหน่วงไปหมด
“6 โมงครึ่ง”
พรึบ!
มาเบลล์ดีดตัวออกจากที่นอนทันทีที่ได้รู้ว่าตอนนี้ 6 โมงกว่าแล้ว
“อือ…” เธอร้อง
