ตอนที่ 2 ทางเลือกที่มีเพียงทางเดียว

ฉันเดินออกไปยืนอยู่หน้าห้องไอซียูอีกครั้ง ได้รับการอนุญาตให้เข้าเยี่ยมก่อนที่แม่จะผ่าตัดด้วยความรัดกุม ฉันมองแม่ที่นอนนิ่งสายระโยงระยางเต็มไปหมด เพียงแค่ได้เห็นก็รู้สึกเจ็บไปทั้งใจ พานน้ำตาไหลคลอเบ้า จุกอกไปหมด... “แม่คะ แม่ต้องหายดี แม่ต้องกลับมาอยู่กับมายด์ ทำอาหารอร่อย ๆ ให้มายด์กิน มายด์รักแม่นะคะ มายด์ไม่อยากอยู่คนเดียว” ฉันพึมพำออกมา นิ่งมองแม่อีกสักครั้ง สุดท้ายก็ต้องขอตัวออกมาอย่างรวดเร็วเพราะทนมองต่อไม่ไหว...น้ำตามันไหลไม่ยอมหยุด... ฉันเดินออกมาที่ด้านนอก ด้วยใจที่เหม่อลอย ออกไปซื้อดอกไม้ธูปเทียนสักชุดหนึ่งหน้าโรงพยาบาล ก่อนจะกลับไปไว้ศาลของที่นี่ “ท่านเจ้าคะ โปรดเมตตาลูกคนนี้ด้วย ลูกไม่เหลือใครแล้วนอกจากแม่ ขอให้การผ่าตัดของแม่ผ่านไปได้ดีด้วยนะคะ สาธุ...” สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือแหงนมองขึ้นฟ้า ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี แน่นอนว่าฉันเองก็เชื่อมั่นในฝีมือคุณหมอเจ้าของไข้ด้วยเช่นกัน แต่สิ่งที่หนักใจมากที่สุดตอนนี้เหลือเพียง ‘เงิน’ เท่านั้น ฉันนั่งลงม้านั่งใต้ต้นไม้ในโรงพยาบาล รอบข้างเงียบเฉียบไม่มีผู้คนเดินผ่าน “เงินเป็นล้านภายในเดือนนี้...ฉันจะไปหาที่ไหนดี” ‘ติ้ง...’ เสียงแจ้งเตือนข้อความ ตอนแรกฉันแค่กังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาลของแม่ แต่ตอนนี้ข้อความทวงหนี้นอกระบบที่พ่อก่อไว้ก่อนตายกลับเด้งขึ้นมา อีกทั้งเมลจากมหาลัยเรื่องค่าเทอม ก็แจ้งไว้เหมือนกัน ใช่แล้ว...ค่าเทอมฉันก็ยังค้างอยู่ พอคิดว่าคนอายุ ยี่สิบปีต้องแบกรับเงินจำนวนนี้มันก็พานทำให้น้ำตาไหล ไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้มแข็ง แต่ความเข้มแข็งของฉันต่างหากที่ถูกถาโถมมาไม่หยุด เจอขนาดนี้ใครจะต้านไหวได้กัน ฉันหยิบนามบัตรของคุณแฟรงค์ขึ้นมาพลางเช็ดน้ำตาที่เปื้อนเต็มหน้า “ฉันไม่มีทางเลือกแล้วสินะ ถ้าต้องขายศักดิ์ศรีเพื่อแลกชีวิตของแม่มันก็คงคุ้ม ฉันไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ” ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ทำใจให้นิ่งที่สุด ก่อนจะโทรไปหาคุณแฟรงค์ รอไม่นานเขาก็รับสายฉัน ทว่า...ปลายสายกลับเป็นเสียงเขากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังร่วมรักกัน แถมเสียงครางของผู้หญิงคนนั้นก็ดังชัดถ้อยชัดคำแม้จะอยู่ปลายสาย (ตัดสินใจได้แล้วเหรอมายด์...ซี้ด...) ในขณะที่เขายังกระแทกผู้หญิงคนนั้นเขากลับรับสายฉันขึ้นมาเฉย แถมยังพูดชื่อฉันออกมาโต้ง ๆ ทั้งที่ฉันยังไม่ได้พูดด้วยซ้ำว่าเป็นฉันโทรมา แต่ว่าฉันทนฟังเขาร่วมรักกันอยู่ไม่ไหว “ขอโทษที่โทรมารบกวนค่ะ ไว้มายด์จะโทรหาอีกครั้ง” (ถ้าเธอวางตอนนี้ ข้อเสนอนั่นมันจะโมฆะทันที และฉันจะไม่รับสายเธอ...เพี๊ยะ!) เขาพูดแบบนี้ฉันจึงว่างสายไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันต้องทนฟังเสียงพวกเขาร่วมรักจริง ๆ เหรอ มันดุเดือดชนิดที่ฉันยังรู้สึก... “คุณแฟรงค์คะ ฉันอยากคุยรายละเอียดเรื่องนั้นกับคุณอีกครั้งค่ะ” (ได้ดิ...อึ่ก รอหนึ่งนาที ฉันกำลังจะแตก) เขาพูดจบ เหมือนเขาจะวางมือถือลงไว้ข้าง ๆ เสียงครางเขาเบาลง แต่เสียงกระแทก ‘พั่บ...พั่บ...พั่บ’ กลับดังชัดเจนขึ้น พร้อมกับบทสนทนาระหว่างพวกเขา ((พี่แฟรงค์ค่ะ มินนี่ จะไม่ไหวแล้วค่ะ // เออ...มึงแตกเป็นสิบรอบ บอกจะไม่ไหวอะไร กูยังไม่แตกสักน้ำ อั่ก...อื้ม)) เสียงเงียบไปสักพักราวกับเรื่องบนเตียงกำลังจบลง แต่การสนทนาของพวกเขายังไม่หมด ((พี่แฟรงค์ชอบมินนี่ไหมคะ คราวหน้าเรียกมินนี่มาอีกได้ไหม // มินนี่ครับ มินนี่เป็นคนสวยหุ่นดี แต่ลีลาห่วยมากครับ รอบเดียวจบ เงินพี่วางไว้ตรงนั้น ออกไปได้แล้วครับ // พี่แฟรงค์ทำไมพี่พูดแบบนี้คะ พี่แฟรงค์บอกว่ารักมินนี่ไม่ใช่เหรอคะ // น้องมินนี่เข้าใจผิดอะไรรึเปล่า พี่ไม่เคยบอกว่ารักน้องมินนี่เลยนะครับ พี่แค่บอกว่าชอบน้องมินนี่เท่านั้น // ชอบ แล้วทำไมได้กันแล้วถึงผลักไสแบบนี้ละคะ // ก็พี่กินแล้วไม่อร่อยเหมือนที่คิดไงครับ เอาล่ะ รีบแต่งตัวแล้วออกไปจากห้องก่อนเถอะครับ ก่อนที่พี่จะอารมณ์ไม่ดี // กะ...ก็ได้ค่ะ // เงินวางไว้ตรงนั้นหยิบเอาเอง)) บทสนทนานั่นทำให้ฉันหน้าชา แม้จะไม่ใช่คน ๆ นั้นก็ตาม นี่ฉันไม่ได้ฝันไปจริง ๆ ใช่ไหม ฉันกำลังย่างกลายไปเล่นกับคนอันตรายจริง ๆ ด้วย (โทษที รอนานไหม) “ไม่นานค่ะ” (เอาเป็นว่าเรามาคุยกันหน่อย พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วมาเจอฉันที่ลานเกียร์ แค่นี้ก่อนแล้วกันฉันมีธุระต่อ...ตู้ด...) เขาว่างสายไปฉับพลัน ดูเหมือนฉันจะได้ยินเสียงผู้หญิงอีกคนก่อนที่เขาจะตัดสาย มันทำให้ฉันเริ่มหนักใจแล้วว่าควรไปต่อจริง ๆ เหรอ เพราะถ้าหากฉันก้าวขาเข้าไปแล้วนั้น สภาพฉันอาจจะยิ่งกว่าพวกเธอเหล่านั้นก็ได้…แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะมีทางไหนได้เงินล้านได้เร็วกว่าทางเลือกนี้แล้วจริง ๆ นั่นแหละ ‘ถ้าฉันหลับหูหลับตาตอบรับ แล้วรับเงิน บางทีเพียงครั้งเดียวเขาอาจจะเบื่อฉัน และไม่เรียกใช้งานฉันบ่อยก็ได้’ เมื่อกลับมาถึงห้อง...ฉันนั่งเขียนไดอารี่อย่างเคย ทุก ๆ วันฉันจะเขียนมันลงไปว่าเกิดอะไรขึ้นในแต่ละวันบ้าง เพื่อระบายความรู้สึกตัวเอง และคอยย้ำเตือนเสมอว่าที่ผ่านมาฉันเก่งมากแค่ไหน...แน่นอนว่าเรื่องที่ผ่านมาในวันนี้ด้วย ฉันเองก็จดบันทึกมันทุกความรู้สึก