“เฮีย...มาได้ไงคะ ไหนบอกว่ามาไม่ได้” ฉันพูดเสียงดังเพราะตกใจจริง ๆ เฮียแฟรงค์ได้แต่ยิ้ม ก่อนจะนั่งลงที่นั่งฝั่งตรงข้าม จากนั้นเจ้าหน้าที่จึงปิดประตู ชิงช้าสวรรค์เริ่มหมุนให้ตู้ของเราค่อย ๆ เคลื่อนไปด้านบนช้า ๆ วิวของเมืองค่อยๆ ปรากฏมุมสูง แสงไฟของบ้านเรือนและตึกตราปรากฏระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน แต่เชื่อไหมว่านัยน์ตาของเฮียต่างหากที่พกพาดาวที่สุกสกาวยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกมาด้วยให้ฉันได้เชยชม
“วันสำคัญแบบนี้ ก็เฮียก็ต้องมาอยู่แล้ว ในชีวิตนี้จะมีอะไรสำคัญที่สุดในชีวิตนอกจากแฟนละครับ” รอยยิ้มนั้นบาดใจฉัน และมันยังคงได้รับมาเสมอ ตลอดหนึ่งปีที่เรากลับมาเริ่มต้นในฐานนะแฟน เอาจริงนะ ถึงจะบอกว่าห่างกันหนึ่งปี แต่ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่ได้คอลวิดิโอด้วยกัน คนที่เว้าวอนคือเฮียเขาด้วยซ้ำ
“ขอบคุณนะคะ จริง ๆ ถึงเฮียไม่ได้มา มายด์ก็ไม่ได้โกรธเลยนะ”
มือหนาวางไว้บนหัวของฉันก่อนจะลูบกันเบามือ
“เฮียคิดถึง
