ตอนที่ 5 อ่อนหัด (NC)

เขารุกริมปากใส่กันไม่ยั้ง ตักตวงความหวานของลิ้นเรียวเล็กของฉันอย่างหื่นกระหาย เพราะครั้งแรกทำให้ฉันตกใจจนเผลอน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว จิตใต้สำนึกของความเสียใจที่ต้องสูญเสียสิ่งที่รักษามันมาตลอด และเคยวาดไว้ว่าจะมอบให้กับคนที่รักหมดใจ แต่โชคชะตาก็ดันนำพามามอบให้เขา คนที่มองฉันเป็นแค่สิ่งของ และฉันก็มองแค่เงิน เรียกได้ว่า ‘ความสัมพันธ์จากข้อแลกเปลี่ยน’ เขารุกล้ำโพรงปากฉันและลิ้นเรียวเล็กถูกเขาดูดดึงแรงจนเจ็บ ริมฝีปากเองก็ถูกกัดจนเลือดไหลซิบทำให้จูบนี้คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวอ่อน ๆ “ห่วยแตก!!!” นั่นคือคำแรกที่เขาพ่นออกมาหลังจากจูบกับฉัน “ฉันเสียเงินเป็นล้านเพื่อได้จูบในราคาหลักสิบเหรอวะ ให้ตายเถอะ ถ้าอย่างอื่นไม่คุ้มละก็ ฉันว่าเราต้องมาคุยเรื่องสัญญากันใหม่” “คุณแฟรงค์...ให้โอกาสมายด์นะคะ มายด์แค่ตื่นเต้นไปหน่อย” “ตื่นเต้น? เหอะ แล้วนั่นจะร้องไห้ทำไมวะ...ฉันบังคับเหรอ...ก็ไม่ ถ้าไม่อยากทำก็วางเช็คไว้ที่เดิมแล้วเดินออกจากห้องไปก็ได้ซะ” “ไม่ค่ะ มายด์เต็มใจทำ...” พอเขาพูดว่าให้ฉันวางเช็คแล้วเดิมออกไป ฉันยิ่งกลัวหนักเข้าไปใหญ่ เงินก้อนนั้นไม่ใช่แค่ตัวเงินแต่มันคือ ชีวิตของแม่ฉัน... “งั้นก็แหกขาออกซะ แล้วน้ำตานั่นหยุดไหลได้แล้วเว้ย กูไม่ได้จ่ายเงินล้านมาเพื่อดูคนร้องไห้ ไม่เคยมีอะไรกับใครแล้วทำให้อารมณ์เสียเท่านั้นมาก่อนเลยเฮ้อ...” เขาสบถออกมาไม่ไว้หน้าฉันสักนิด ฉันจึงรีบนอนลงไปกับเตียงแยกขาออกจากกัน ส่วนคุณแฟรงค์หลังจากถอดเสื้อผ้าตัวเองเสร็จก็แทรกตัวมาอยู่ระหว่างขาฉันก่อนจะเอาปลายหัวหยักของลำเอ็นใหญ่มาถูกไถ่ตรงร่องกลีบกัน ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแล่นวาบขึ้นสมองฉันทันที “ทำไมหารูไม่เจอวะ เอามือแหกร่องให้หน่อยดิ” เขาสั่งอะไรฉันก็ทำ “แบบนี้เหรอคะ” สองมือฉันเอื้อมไปอยู่ตรงระหว่างขาก่อนจะแยกกลีบอวบอูมออกจากกัน เขาหลุบตามองดูพร้อมกับเลียริมฝีปากตัวเองให้เห็น น่าจะเป็นครั้งแรกที่เขายกยิ้มมุมปากพอใจ “เออ...ค่อยน่าดูหน่อย สวยดีนี่” ทันใดนั้นหลังจากที่คุณแฟรงค์พูดจบเขาก็ดันปลายหัวหยักนั่นเข้ามาทันที “อั่ก...เจ็บค่ะ” ฉันสะดุ้งความเจ็บนั้นแล่นผ่านจี๊ดเข้ามายังสมอง ในขณะเดียวกันเขาเองก็ชะงักไปครู่ นัยน์ตาเขาฉายแววครุ่นคิดมองฉันยากจะหยั่งถึง แต่ท้ายสุดเขาก็ค่อย ๆ ฉีกรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์และโน้มลงมากระซิบข้างหูฉันว่า... “เจ็บหน่อยนะ แหกไปบ้างก็ไม่เป็นไรมั้งสงสัยจะเจอของใหญ่ครั้งแรก ถือซะว่าเป็นการลงทะเบียน ตีตราว่าเป็นเด็กฉันแล้วกัน” คำพูดของเขาราวกับถูกกลั่นกรองมาจากความคิดของเด็กวิศวะคอม และจังหวะที่เขาดันลำเอ็นนั้นเข้ามา ฉันเจ็บจนตัวสั้นสะท้าน มือเล็ก ๆ ที่เพียงวางไว้บนเตียง ตอนนี้กลับจิกเกร็งลงบนที่นอนหรูหรานี่ หัวใจฉันเริ่มเหมือนมีความมืดเข้ามาครอบง้ำ เพราะคนที่กำลังกอดกันและกำลังใส่ เขาไม่ได้รักฉันเลย เขาเพียงแค่ซื้อฉันมาระบายความใคร่เหมือนของเล่นที่ซื้อแล้วใช้เท่านั้น ยิ่งเขาขยับลำเอ็นเข้ามาเท่าไหร่ ความเจ็บและความอึดอัดยิ่งมีมาก ฉันรู้สึกเหมือนมันฉีกขาด น้ำตาไหลพรากและกัดริมปากตัวเองไว้ไม่ให้ร้องสะอื้นออกมา สายตาที่เขามองฉันแดงก่ำและแทบไม่สนใจฉันอีกต่อไปแล้ว กระทั่งสุดท้ายเขาก็อัดมันมาจนมิดลำ “เชี้ย...แน่นชิบ ของดีนี่หว่า ค่อยสมกับที่จ่ายเงินไปหน่อย” คำพูดแต่ละคำไม่เคยคิดจะถนอมน้ำใจว่าฉันก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น “รัดจนเอ็นกูจะขาด อย่าเกร็งดิวะ” “มายด์ไม่ได้เกร็งนะคะ แต่มันเจ็บจริง ๆ” “แม่ง...” เขาทำหน้ากลับมาหงุดหงิด เหมือนคิดอะไรบางอย่างครู่ก่อนจะก้มหน้าลงมาใช้ลิ้นสากเลียเข้าไปที่ห***มชมพูระเรื่อของฉัน เขาทั้งดูด เม้ม กัด ความรู้สึกวาบหวามที่ไม่เคยสัมผัสมาทั้งชีวิต ทำให้ฉันประหลาดใจทำตัวไม่ถูก แต่ร่างกายก็ขับน้ำหวานลื่นออกมาเจิ่งนองบรรเทาให้ฉันคลายความเจ็บระหว่างขาไปบ้าง อุ้งปากเขาครอบครองนมคู่สวยของฉัน และเริ่มรุนแรงขึ้น กัดเนินนมจนเป็นรอยเลือดซิบ แถมเริ่มสอบเอวถอนสุดลงสุดอย่างรุนแรงไม่มีคำว่าผ่อนปรนสักนิด จนเสียง ‘พั่บ...พั่บ...พั่บ’ ดังรัวสนั่นไม่มีคำว่าอ่อนโยนใด ๆ ให้กับครั้งแรกของฉัน มันเจ็บมาก ปะปนกับความรู้สึกประหลาดจนขนลุกชูชัน มันน่ากลัวแต่ก็น่าค้นหา... ราวกับกำลังถูกดึงดูดเข้าไปในโลกที่มืดมิดของเขา และมีโซ่ตรวจที่รั้งมือรั้งเท้าฉันไว้ไม่ให้ไปไหน “แม่งเสียวหัวฉิบหาย ตอดใหญ่เชียวนะ” พูดจบเขาก็กระแทกแรง จนฉันต้องอ้าขาให้กว้างกว่าเดิมแถมเขายังก้มลงมาจูบกันชนิดที่ลืมหายใจ น้ำลายเฉาะ น้ำรักแฉะ และฉันก็รู้สึกเหมือนฉี่จะแตกอย่างหน้าอาย “คะ...คุณแฟรงค์ฉันปวดฉี่ ฉันจะอั้นไม่ไหวแล้ว” “เธอไม่ได้อยากฉี่หรอก แต่เธอกำลังจะเสร็จ อยากแตกก็แตกไป ปล่อยมันเปรอะไปเถอะเตียง” “อ่ะ...อ่ะ...อ่ะ แต่ว่ามัน...” เสียงแปลกที่ฉันไม่สามารถกลั้นมันได้ร้องออกมาไม่ขาดปาก ทุกครั้งที่เขาสอดใส่ลำเอ็นใหญ่นั้นเข้ามา และเหมือนมันจะกระตุ้นให้เขากระแทกรัวแรงกว่าเดิมจนฉันรู้สึกร่างกายสั่นสะท้านจิกเกร็ง และกระตุกตัวตาลอยเคว้งในที่สุด “อ๊าส์...” เพียงครั้งเดียวที่ฉันถึงฝั่ง ร่างของฉันก็หมดแรงเหนื่อยหอบหายใจรัวระริน จ้องมองคนด้านบนที่ยังคงกระหน่ำแทงไม่หยุด “ไก่อ่อนจริงว่ะ...หึ...”