หลังจากที่ฉันแต่งตัว แต่งหน้า พร้อมกับหมุนตัวดูความเรียบร้อยแล้วนั้น ฉันก็เดินออกจากห้องเพื่อไปบริการลูกค้าวีวีไอพีห้องที่สอง เพียงเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่ามีลูกค้าท่านหนึ่งแต่งตัวดูภูมิฐาน ใส่สูทเนี้ยบเหมือนนักธุรกิจ แต่เขากลับมีใบหน้าเศร้าสร้อย ถือรูปหนึ่งอยู่ในมือมองไม่วางตา
“สวัสดีค่ะนายท่าน แคนดี้มาบริการแล้วค่ะ” แคนดี้คือชื่อนามสมมติในการบริการลูกค้าในที่คลับแห่งนี้ ฉันเดินเข้าไปด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ใบหน้ายิ้มหวานก่อนจะเข้าไปนั่งไม่ห่างจากลูกค้าท่านนี้ เขาเงยหน้ามาสบตาฉันเพียงครู่ก่อนจะรีบเก็บรูปนั้นกลับไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเช็ดน้ำตาตัวเอง ดูแล้วเขาดูเป็นคนมีอายุระดับหนึ่ง ดีไม่ดีรุ่นพ่อฉันได้เลยล่ะ
“ลุงทำให้หนูได้เห็นภาพน่าอายแล้วล่ะ”
“ไม่หรอกค่ะ คนเรามีหลากหลายอารมณ์ ดีใจ เสียใจ เพราะเราคือมนุษย์นี่คะ ถ้าเรามีแค่อารมณ์เดียว เราก็เป็นหุ่นยนต์แล้วค่ะนายท่าน”
“ดีจังเลยนะ ที่ลุงเล
