คราวแรกฉันคิดว่าหลังซื้อชุดในร้านเสร็จ เฮียคงพาฉันกลับเพราะฉันดันทำให้เขาหงุดหงิด แต่ไม่ใช่แบบนั้นเลย เฮียยังลากฉันไปร้านต่อไปแถมยังจับมือดึงกันไม่ยอมปล่อยมือเหมือนเคย คราวนี้เป็นร้านเครื่องประดับ
“เธอชอบเครื่องประดับรึเปล่า”
ฉันส่ายหน้าไปมา ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอก แต่เพราะไม่รู้ควรตอบยังไงดี ฉันไม่อยากให้เฮียเขาเห็นว่าฉันตั้งใจมาปลอกลอก
“ไม่ชอบ?”
“มายด์ไม่เคยสวมพวกมันมาก่อนค่ะ เลยบอกไม่ได้ว่าชอบหรือไม่ชอบ”
“ถ้าฉันอยากซื้อให้เธอ เธอจะใส่มันรึเปล่า” น้ำเสียงเขาเบาลง นัยต์ตาขึงขังหายไปพานทำให้ฉันใจเต้นแรง
“ถ้าเฮียเป็นคนซื้อให้ มายด์จะใส่มันค่ะ” ฉันเองก็ยิ้มตอบรับอย่างเต็มใจ
“ได้ฟังแบบนั้น งั้นก็สบายใจหน่อย ตามฉันมา” ถึงเฮียจะพูดว่าตามฉันมา แต่จริง ๆ มือเขายังไม่ปล่อยจากมือฉันด้วยซ้ำ “เส้นนี้ฉันว่าสวยดีนะ เหมาะกับเธอ” เขาหยิบสร้อยที่ดูโดดเด่นกว่าใคร จี้ของมันเป็นรูปผีเสื้อสวยน้ำงามมาก ๆ ทว
