(ณ มหาวิทยาลัย ห้องเคมี)
“หน้าแกดูโทรม ๆ ทำงานหนักเกินไปรึเปล่า”
“ก็ใช่...หน้าฉันโทรมขนาดนั้นเลยเหรอฟรีน”
“ดูออกสิ ดีนะที่เบ้าหน้าแกยังแบกไว้ เพลา ๆ ลงหน่อยไหมทำงานน่ะ หัดขอความช่วยเหลือจากคนอื่นบ้างอย่างเช่นฉันเนี่ย”
“ขอบคุณที่ชมฉันนะ” ฉันหันไปยิ้มให้ฟรีนด้วยท่าทีอ่อนล้า
“แกควรโฟกัสที่ฉันเป็นห่วงแกย่ะมายด์ เฮ้อ...ทำงานหนักจนเพี้ยนแบบนี้ชักเป็นห่วง”
“จริง ๆ งานก็ไม่ได้หนักมากขนาดนั้นหรอก นาน ๆ ทีจะเจออะไรแบบนี้น่ะ”
“งานที่ทำให้แกโทรมขนาดนี้ แต่แกก็ยังทำแสดงว่าเป็นเพราะ ‘ค่าตอบแทน’ สินะที่ทำให้แกยังทำอยุ่” เวลาที่ฟรีนพูด มันแทบจะเหมือนนางมองฉันทะลุปรุโปร่งจริง ๆ
“อื้ม...” ฉันตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ ไม่ได้โกหกเพื่อนแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่ได้บอกหมดทุกสิ่ง เอาจริงเรื่องราวในชีวิตฉัน ฉันว่าฟรีนคือคนที่น่าจะรู้เรื่องราวของฉันมากที่สุดในบรรดาคนรอบข้างแล้วล่ะ
“เออ...จริงสิ วันนี้มีที่คณะวิศวะมี
