ฉันตื่นขึ้นมาหนังตายังหนักแทบลืมไม่ขึ้น ก่อนสิ้นสติไปฉันจำได้ว่าตัวเองกำลังนอนทับอยู่บนตัวเฮีย แล้วลมฝนก็ยังมี แต่ตอนนี้ร่างกายกลับได้รับความอบอุ่นหุ้มไปทั้งร่าง ฉันพยายามปรือตาขึ้นยกมือขึ้นมาขยี้ตา สิ่งแรกที่เห็นคือดวงไฟสีแดงที่เห็นก่อนหน้านี้
‘นี่มันคือห้องเชือดตามที่พี่มนกับพี่แอนพูดนี่นา หรือว่าภาพก่อนหน้านั้นที่บรรเลงท้วงท่าสอดประสานกับเฮียคือฝันไป’
ฉันผละผ้าที่คลุมตัวออกไป มองไปตามร่างกายตัวเอง พบว่าฉันกลับมาใส่ชุดอีกครั้ง แต่เอ๊ะชุดมันเปลี่ยนไปนะ
ฉันดีดตัวลุกขึ้นหน้าตาตื่นกะพริบตาถี่ถี่ หันหน้าวอกแวกไปด้วยความตื่นกลัว ก่อนจะพบว่าเฮียแฟรงค์กำลังนั่งเซ็นเอกสารยิก ๆ ที่โต๊ะทำงานนั่นอย่างขะมักเขม้น
‘ฝันจริง ๆ เหรอ เป็นตุเป็นตะขนาดนั้นเลยเหรอฉัน’ ฉันคิดในใจ จ้องมองเฮียไม่วางตาเพราะยังตกใจกับทุกอย่างไปหมด จนเฮียวางปากกา เงยหน้าสายตาคมเข้มมองกัน
“เป็นอะไรอีก?”
“คะ?” ฉันทำตัวไม่ถูก
