หนึ่งเดือนแล้วสินะกับการเดินจากวินซ์ เอเมอร์ตันผู้ชายใจร้ายคนนั้นมา ทุกๆ วันที่เคลื่อนผ่านไปนั้นไม่มีวินาทีไหนเลยที่หล่อนไม่ทุกข์ทรมาน ทุกลมหายใจที่ไม่มีเขาอยู่ข้างกายมันก็เหมือนกับการตายทั้งๆ ที่ยังหายใจอยู่ เจ็บปวดเจ็บลึกอยู่ภายในหัวใจ เจ็บจนแม้แต่จะหายใจก็ยังทำได้แสนลำบาก ทำไมนะ...ทั้งๆ ที่ถูกเขาทำร้ายจนถึงเพียงนี้แล้ว แต่ทำไมถึงยังลืมเขาไม่ได้สักที ทำไมหัวใจไม่รักดีถึงเลือกจะจดจำแต่สิ่งดีๆ ที่เขาเคยมอบให้นะ ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนี้ไม่มีใจให้กับหล่อนอีกต่อไปแล้ว
มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งลวกๆ เมื่อเสียงเท้าของใครบางคนดังขึ้นที่ด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นใคร
“พี่คอร์น...”
เจ้าของชื่อยิ้มบางๆ มองหล่อนด้วยสายตาเอ็นดู ตั้งแต่เสียอังเดรกับเอริก้าไปในโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ชีวิตของหล่อนก็เหลือแต่คอร์เนลเท่านั้นแหละที่คอยห่วงใยและดูแลเอาใจใส่ ถ้าไม่มีคอร์เนล ป่านนี้หล่อนคงฆ่าตัวตายไป
