“คนบ้า! ทำไมต้องมาทำแบบนี้ด้วย เมื่อก่อนฉันตามคุณแทบตาย แต่คุณกลับขับไล่ไสส่งฉันอย่างไม่ไยดี แล้วพอตอนนี้มาทำแบบนี้ทำไม มาบอกว่าเรารู้จักกันทำไม” ขวัญชีวาคร่ำครวญอยู่บนที่นอน น้ำตาไหลพรากออกมาอาบแก้ม หัวใจทั้งเจ็บทั้งปวด สมองก็ทั้งสับสนมึนงง
“คุณไม่ดีใจหรือคะคุณขวัญ ที่คนที่คุณรักยอมรับว่ารู้จักคุณ” คนที่ก้าวตามเข้ามาทีหลังเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“ดีใจสิ...แต่ฉันไม่เข้าใจเท่านั้นเองว่าทำไมจู่ๆ วินซ์ถึงแสดงท่าทางแบบนี้ออกมา ทั้งๆ ที่เมื่อเดือนก่อนเขาทำทุกอย่างเพื่อให้ฉันออกไปจากชีวิตของเขา” ขวัญชีวาตอบออกมาทั้งๆ ที่ยังฟุบหน้าร้องไห้อยู่บนที่นอน
“ถึงฉันจะอยู่ที่นี่แล้วมองเห็นเขา แต่บอกตรงๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร” เทเรซ่าตอบออกมา ขณะเดินไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ตั้งเอาไว้ริมห้อง
“แต่มีบางอย่างที่คุณอาจจะยังไม่รู้”
คนที่ร่ำไห้ปานจะขาดใจเงยหน้าขึ้น และผุดลุกขึ้นนั่ง
