หลังจากเกิดเรื่องวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาได้สามวันแล้ว แต่หัวใจของขวัญชีวาก็ยังไม่คลายจากความเจ็บปวด หล่อนยังปวดร้าวทุกครั้งที่คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น น้ำตาแห่งความอดสูทะลักทลายออกมาอาบแก้ม แต่ก็ต้องรีบเช็ดมันออกทันทีเมื่อบิดาเดินเข้ามาหา
“ร้องไห้ทำไมขวัญ ในเมื่อคุณทิมก็ไม่ได้ข่มเหงลูกไม่ใช่หรือ”
“เอ่อ...ขวัญไม่ได้ร้องไห้หรอกค่ะ แค่...ฝุ่นเข้าตา”
ผู้เป็นบุตรสาวยกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งอีกครั้ง ก่อนจะรีบปั้นยิ้มส่งให้บิดาที่กำลังมองมาด้วยสายตากังขาทันที
“เอ่อ...ว่าแต่พ่อมีอะไรกับขวัญหรือคะ”
“พ่อแค่จะมาบอกว่าคืนนี้พ่อจะไม่ได้มาค้างกับขวัญที่นี่”
“แล้วพ่อจะไปไหนหรือคะ หรือว่าคุณทิมให้พ่อไปทำงานอะไร”
ท่าทางสงสัยเกินเหตุของขวัญชีวาทำให้อังเดรต้องหรี่ตามอง ขวัญชีวาเห็นสายตาไม่ไว้ใจของบิดาก็แกล้งหัวเราะออกมา
“ที่ขวัญถามก็เพราะอยากแบ่งเบาภาระของพ่อเท่านั้นเองค่ะ แต่ถ้าพ่อไม่สะดวกจะ
