“ใช่...กูเอง...” ทิมยอมรับอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังหัวเราะร่วน เล่าต่อไปอย่างไร้ความละอาย ในขณะที่วินซ์อึ้งไปราวกับถูกใครทุบหัวด้วยค้อนขนาดใหญ่จนมึนงงกับเรื่องที่ได้ยิน
“กูหลอกให้ไอ้แซนด์มันไปที่ที่ซีร์ยานอฟกับเซอร์คอฟกำลังตีกันอยู่ จากนั้นพอมันเผลอ กูก็จัดการปลิดชีพมันด้วยปืนของกูเอง”
“ไอ้ระยำ! ไอ้ชั่ว!”
“ยัง...ยังไม่จบ ฟังต่อก่อนสิพี่วินซ์ที่เคารพ” ทิมหัวเราะสะใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “พอไอ้แซนด์มันลงนรกแล้ว กูก็ใช้ปืนที่กูเตรียมเอาไว้ทั้งหมดยิงใส่มันจนพรุนไปทั้งร่าง แล้วก็ลากร่างของมันเข้าในกลุ่มของไอ้มาเฟียบ้าเลือดพวกนั้น จากนั้นก็จัดการฝากกระสุนเอาไว้บนแขนของตัวเองนิดหน่อย มึงก็เชื่อสนิทใจเลยว่ากูกับน้องชายของมึงถูกมาเฟียถล่ม เป็นไงไอ้วินซ์ เห็นความโง่ของตัวเองแล้วใช่ไหม”
ทิมหัวเราะด้วยความสะใจ ในขณะที่วินซ์ได้แต่เจ็บปวดกับความโง่ของตัวเอง ตอนนั้น วันนั้น ถ้าเขามีสติ ถ้าเขาใช้สมองไม
