“ขวัญ...”
เสียงเรียกแผ่วเบาดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ที่ที่ไกลแสนไกลแต่หล่อนก็ยังได้ยินเสียงที่หล่อนแสนคุ้นเคยและอยากได้ยินไปตลอดชีวิต
“วินซ์...นั่นคุณใช่ไหม...คุณใช่ไหม...”
ในความมืดมัวดั่งความฝันนั้นหล่อนตะโกนถามออกไปทั้งๆ ที่มองไม่เห็นอะไรเลย รอบตัวเต็มไปด้วยเงาทะมึนแห่งความมืดมิดปกคลุมอยู่ หล่อนพยายามบอกให้ตัวเองลืมตาขึ้นและมองหาเจ้าของเสียงเรียก แต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่เพียงนอนดิ้นกระสับกระส่ายเท่านั้น
“วินซ์...คุณอยู่ไหน...วินซ์...”
ขวัญชีวากรีดร้องออกมาสุดเสียง ก่อนจะสะดุ้งตื่น เมื่อถูกมือเย็นเฉียบของใครบางคนมาสัมผัสที่ลำแขนและเขย่าเบาๆ
“ขวัญ...เป็นอะไรไป”
หญิงสาวลืมตาโพลงขึ้นในทันที และภาพที่ได้เห็นก็คือใบหน้าของคอร์เนลและภรรยาของเขาซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าหล่อน ไม่ใช่วินซ์อย่างที่หล่อนอยากจะให้เป็น
“พี่คอร์น...”
“ใช่พี่เอง ขวัญเป็นยังไงบ้าง” คอร์เนลเอ่ยถามขวัญชีวาด้วยความห่วงใย ใ
