แม้หล่อนจะนั่งน้ำตาไหลมาตลอดทางแต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความตั้งใจของวินซ์ เอเมอร์ตันได้ เพราะในที่สุดเขาก็ขับรถเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถของคฤหาสน์หลังงามแห่งหนึ่งจนได้ เขาก้าวลงไปจากรถและเดินอ้อมมากระชากประตูฝั่งที่หล่อนนั่งให้เปิดออก
“อย่าดื้อน่าขวัญชีวา”
“ขวัญไม่ได้ดื้อ แต่ขวัญไม่ได้อยากมาที่นี่ ขวัญอยากอยู่กับคุณ”
วินซ์กระแทกลมหายใจออกมา ก่อนจะตัดสินใจย่อตัวลงช้อนร่างอรชรของแม่สาวน้อยที่กำลังพยศขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
“วินซ์คะ ปล่อยขวัญนะ”
ขวัญชีวาอุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่คนตัวโตก็ไม่ยอมฟังสุ้มเสียงใดๆ อีก นอกจากก้าวดุ่มๆ เข้ามาภายในตัวตึกเบื้องหน้าทันที
“ไม่ปล่อย ก็ใครใช้ให้คุณดื้อล่ะ”
“แต่ขวัญอายคนอื่นเขานะ”
หญิงสาวพ้อเบาๆ ก่อนจะซบหน้าลงกับแผงอกกว้างเมื่อเห็นสายตาของสาวใช้สองสามคนที่เดินผ่านมองจ้องมา ไม่ต้องบอกหล่อนก็รู้ว่าสาวใช้พวกนั้นกำลังคิดอะไรอยู่
“จะอายทำไมล่ะ ผมไม่ได้ปล้
