“ครับคุณชาย”
“ออกไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่คนเดียว”
แล้ววินซ์ก็ยุติการสนทนาด้วยการหันเก้าอี้มองออกไปนอกหน้าต่างห้องแทน ไรอันถอนใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าออกไปจากห้องทำงานตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่มอย่างเงียบเชียบ
และในขณะที่วินซ์กับไรอันคิดว่าทิมไม่รู้แผนการของพวกเขานั้น ทิมก็กำลังหัวเราะอย่างสะใจเมื่อเขาส่งอังเดรให้เดินทางไปที่บ้านของเขาในนิวยอร์กเพื่อจัดการกับจัสมินให้สิ้นซาก
“คิดหรือว่าจะทำอะไรฉันได้ไอ้วินซ์”
ดวงตาของทิมเต็มไปด้วยกองไฟแห่งความคั่งแค้น แม่ของเขาต้องมาตาย ตายเพราะความใจร้ายของพวกมัน ไอ้พวกเอเมอร์ตัน เขาจะต้องทำให้พวกมันย่อยยับ เขาจะต้องทำให้พวกมันหายสาบสูญไปจากโลกใบนี้ทุกคน
“ฉันจะขยี้แกให้แหลกคามือ และแน่นอนว่ามันอีกไม่นาน”
เสียงหัวเราะสะใจที่ดังกระหึ่มขึ้นลั่นห้องนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องของมัจจุราชในแดนนรกเสียอีก ทิมยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะต่อสายห
