แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าอย่าคิดถึงวินซ์อีก แต่ขวัญชีวาก็ไม่สามารถห้ามหัวใจของตัวเองได้ หลังจากเข้าไปช่วยโซฟีเตรียมอาหารสำหรับมื้อค่ำเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ออกมานั่งทอดอารมณ์อยู่ที่เก้าอี้สีขาวหน้าบ้าน ดวงตากลมโตเหม่อลอยราวกับกำลังรอคอยใครบางคน
“ทำไมฉันต้องคิดถึงคุณด้วยนะ ในเมื่อคุณใจร้ายกับฉันเสมอ”
แม้จะถามตัวเอง แต่คำตอบที่อยากค้นหาก็ไม่มีทีท่าว่าจะค้นเจอ หล่อนไม่รู้หรอกว่าทำไมตัวเองถึงได้โหยหาคนใจร้ายอย่างวินซ์ เอเมอร์ตันแบบนี้ รู้เพียงแต่ว่าแค่ขาดเขาไปสักวินาทีหล่อนก็ร้อนรนกระวนกระวายด้วยความคิดถึงแล้ว
หญิงสาวถอนใจออกมาเบาๆ อย่างอ่อนล้า กำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่สายตาก็แลไปเห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งมาจอดที่หน้ารั้วบ้านซะก่อน คิ้วโก่งที่ได้รูปราวกับคันศรเลิกขึ้นน้อยๆ ด้วยความประหลาด ขวัญชีวามองกลับเข้าไปในบ้านเพื่อหาโซฟีแต่ก็ไม่พบ ดังนั้นหล่อนจึงตัดสินใจเดินออกไปที่หน้ารั้ว
