“อย่ามาเรื่องมากน่ะขวัญชีวา ผมรู้ว่าคุณโกรธผมที่ผมทำให้คุณอารมณ์ค้าง แต่ผมรีบ”
“ขวัญไม่ได้อารมณ์ค้างนะ” หญิงสาวเถียงลั่น หน้านวลแดงก่ำเพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือเรื่องจริง
“ถ้าไม่ได้อารมณ์ค้างแล้วมาฟาดงวงฟาดงาใส่ผมทำไม หรือว่าอยากให้ผมเป็นคนใส่ชุดนี้ให้กับคุณเอง”
ขวัญชีวากัดปากแน่นจนเจ็บระบม ความอดสูแล่นพล่านอยู่ในอก หล่อนหันหน้าหนีเขาอย่างแง่งอน ก่อนจะพูดออกไป
“ก็ได้...ขวัญจะใส่เดี๋ยวนี้แหละ และคุณก็อย่ามาแตะต้องตัวขวัญอีก”
“ตอนนี้น่ะแน่นอน แต่คืนนี้น่ะผมไม่ปล่อยให้คุณนอนหลับแน่” ว่าแล้วคนเผด็จการที่ซ่อนอารมณ์มากมายเอาไว้ในตัวก็หันหน้ากลับไปในทิศทางเดิม
ขวัญชีวากะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาที่มันเอ่ออยู่ตรงขอบตาให้ไหลเข้าไปในอก ก่อนจะรีบลงมือใส่ชุดราตรีที่วินซ์ซื้อมาให้ด้วยมือไม้ที่สั่นเทา ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จสิ้น ชุดราตรีทองอร่ามยาวกรอมเท้าแต่แหวกข้างขึ้นมาถึงต้นขาก็อยู่บนเนื้อตัวของห
