หลังจากชะเง้อคอรอคอยวินซ์มาทั้งคืน จัสมินก็มาผล็อยหลับเอาตอนรุ่งสาง ก่อนจะมารู้สึกตัวตื่นอีกทีตอนที่ซันนี่ใช้มือเล็กๆ มาแตะที่ใบหน้าเบาๆ หญิงสาวลืมตาขึ้น พอเห็นว่าบุตรชายกำลังยิ้มให้อยู่ก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มตอบ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
“ตื่นแล้วหรือครับซันนี่”
เด็กชายยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบออกม
“ผมตื่นนานแล้วครับแม่ ว่าแต่แม่คงนอนดึกใช่ไหมครับถึงได้ตื่นสายแบบนี้”
คำพูดตรงไปตรงมาของบุตรชายทำให้จัสมินต้องพยักหน้ารับอย่างสำนึกผิด ก็หล่อนนั่งรอวินซ์ทั้งคืนนี่ รอจนฟุบหลับไปเอง
“แม่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็เลยนอนไม่ค่อยหลับน่ะจ้ะ ว่าแต่ซันนี่มีอะไรกับแม่หรือครับ”
“คุณลุงให้ผมมาตามแม่ลงไปพบครับ”
รอยยิ้มนำหน้ามาก่อนเมื่อรู้ว่าวินซ์กลับมาบ้านแล้ว ก่อนที่จะตามด้วยความประหลาดใจ วินซ์ไม่เคยเรียกหาหล่อนเลย มีแต่หล่อนเท่านั้นที่วิ่งตามเขา แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เรียกหานะ
“คุณลุงมีอะไรกับแม่หรือจ๊ะ”
“ผมไม่ทราบหรอกครั
