“ลมอะไรหอบมึงมาหากูถึงที่นี่วะ ไอ้ตุลา ลูกแก้วก็มาด้วยหรอครับ”
ภานุได้ต้อนรับเพื่อนรักและสาวสวยที่อยู่ในหัวใจมายาวนานในช่วงบ่ายของวัน เขาอดแปลกใจไม่ได้เพราะตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่ได้ติดต่อกับใครอีกเลย เพราะอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว ไม่อยากจะรับรู้อะไรที่มันจะทำให้เขาเสียใจไปมากกว่านี้
“ตั้งใจมาหามึง เอานี่ ไปให้ได้นะมึง”
ตุลาวางซองสีชมพูหวานลงที่โต๊ะทำงานด้านหน้าของเพื่อนรัก ซึ่งภานุเองก็ก้มมองซองนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ก็ซองสีชมพู มันจะมีงานอะไรได้ ถ้าไม่ใช่งานแต่งงาน แล้วเป็นงานของใครกันล่ะ
เจ้าของห้องหยิบซองสีชมพูขึ้นมาเปิดทันใด ก่อนจะหยิบการ์ดสีหวานออกมาด้วยมืออันสั่นเทา ว่าแล้ว มันคือการ์ดแต่งงาน และชื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวบนการ์ดนั้นก็ทำให้เขาแทบกระอัก มือไม้สั่นเทาเป็นเท่าตัว หัวใจวูบโหวงจนเหมือนมันหลุดออกจากขั้วไปแล้วก็ไม่ปาน
ตุลา และ แก้วกัญญา สองคนนี้จะแต่งงานกันจริงๆ หรือเนี่ย
