ริมฝีปากร้อนผ่าวของวาคิม ลากไล้ไปตามซอกคอขาวเนียนอย่างจงใจ ขบเม้มเบาๆ จนฝุ่นขนลุกซู่ ร่างกายที่เคยแข็งขืนพยายามผลักไส กลับเริ่มอ่อนระทวยลงภายใต้พันธนาการของอ้อมแขนแกร่ง ฝุ่นหอบหายใจถี่ประท้วงเสียงแผ่วในลำคอที่ฟังดูคล้ายเสียงอ้อนมากกว่าการด่าทอ
“อื้อ... พี่คิม... หยุดนะ...”
วาคิมผละใบหน้าออกมาเพียงนิด แววตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์ขณะจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำไปถึงลำคอ เขาโน้มลงไปกระซิบชิดใบหูเล็ก ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาทคนฟัง
“ถ้ายังไม่หยุดด่า พี่จะกินเราแทนข้าวเช้าจริงๆ นะฝุ่น แล้วคราวนี้พี่จะไม่หยุดแค่รอบเดียวด้วย”
คำขู่ปนกระแสความต้องการที่ปิดไม่มิดทำเอาฝุ่นหุบปากฉับ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตระหนกแกมเขินอาย เธอรู้ดีว่าคนป่าเถื่อนอย่างเขา พูดจริงทำจริงแค่ไหนจากบทเรียนที่ได้รับมาทั้งคืน
“ฮึ่ย... คนบ้า เอะอะก็ขู่...”
ฝุ่นพึมพำอุบอิบสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แต่วาคิมกลับหัวเราะในลำ
