“พี่วาคิม ปล่อยก่อนก็ได้ค่ะ หนูเดินเองได้ ไม่ต้องจูงเป็นเด็กน้อยแบบนี้”
ฝุ่นแหวใส่เบาๆ แต่เสียงกลับเบาหวิวขัดกับคำพูด
“ไม่ปล่อย เดี๋ยวเธอวิ่งหนีกลับไปหาปริม พี่ก็ซวยน่ะสิ”
วาคิมตอบโดยไม่หันมามอง แต่แอบกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อรู้สึกได้ว่าคนข้างหลังเลิกขัดขืนแล้ว
“ทำไมพี่ต้องดูรีบร้อนขนาดนั้นล่ะคะ แล้วของที่ว่าเยอะน่ะมันคืออะไร รถพี่ก็จอดอยู่ข้างล่าง ลูกน้องพี่ก็เฝ้ารถอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องเจาะจงเป็นหนูด้วย”
ฝุ่นรัวคำถามใส่แผ่นหลังกว้าง พยายามหาเรื่องคุยเพื่อกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม
วาคิมพาเธอเข้ามาในลิฟต์ที่ว่างเปล่า เขาปล่อยมือจากข้อมือเธอ แต่กลับเปลี่ยนมาเท้าแขนกับผนังลิฟต์ ค่อมร่างเล็กไว้กลายๆ จนฝุ่นต้องถอยหลังไปจนชิดกระจก
“ถามมากจริงนะเรา... พี่แค่อยากหาเรื่องจีบมั้ง เลยต้องหาข้ออ้างพาออกมาน่ะ”
เขาก้มลงมาสบตาปิ๊งๆ พลางเลิกคิ้วกวนๆ
“คะ... ใคร... ใครใช้ให้พี่มาพูดแบบ
