วาคิมแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นท่าทางลนลานของฝุ่น เขาไม่รอช้าที่จะสั่งสอนคนปากแข็งให้หลาบจำ ร่างสูงกำยำค่อยๆ ย่อกายมุดหายเข้าไปภายใต้ผ้าปูโต๊ะผืนยาว ที่ทิ้งตัวลงมาปิดกั้นโลกภายนอกไว้จนมิดชิด ทิ้งให้ฝุ่นนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวหรูเพียงลำพัง ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ
“พี่วาคิม จะทำอะไรคะ ออกมานะ... อื้อออ!”
ฝุ่นร้องห้ามเสียงหลง มือเล็กพยายามจะรั้งชายกระโปรงลงมาปิดบังแต่ไม่ทันคนตัวโตกว่า เมื่อมือหนาทรงพลังของวาคิมคว้าหมับเข้าที่ข้อพับขาขวาและซ้ายของเธอ ก่อนจะกระชากแยกขาทั้งสองข้างออกกว้าง จนกลีบกุหลาบสีหวานที่ไร้กางเกงชิ้นเล็กปิดกั้น ถูกเปิดเผยต่อสายตาคมกริบของเขาอย่างลามก
วาคิมจ้องมองรูร่องอุ่นชื้นที่ยังคงบวมแดง และมีน้ำหวานซึมเยิ้มออกมาด้วยความกระหาย ก่อนจะส่งลิ้นร้อนผ่าวละเลงเลียลงไปหนักๆ ที่จุดกระสันทันที
“อ๊ะ!... อ๊าส์! พี่วาคิม... อย่าทำแบบนี้... ฮื่อออ”
ฝุ่นครา
