"ปริมขอให้เฮียมีความสุขมากๆ นะคะ จากนี้ไปเราอย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ"
บรรยากาศภายในรถตู้ที่ฟิล์มมืดสนิทช่างเงียบเชียบและบีบคั้น ความเงียบนั้นขับเน้นให้เสียงสะอื้นของปริมดังระงมไปทั่วรถ ร่างบางคุดคู้กอดเป้ใบเก่าเอาไว้แน่น ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตที่พังทลายของเธอ
"ฮึก... ฮือ..."
น้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสายจนเปียกชุ่มแก้มนวลทั้งสองข้าง ปริมพยายามจะกลั้นเสียงร้องไห้ เพราะไม่อยากให้ลูกน้องของปู่คชาเห็นความอ่อนแอ แต่ความเจ็บปวดในอกมันรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว เธอเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก เมื่อนึกถึงใบหน้าของคลาวด์ นึกถึงอ้อมกอดที่เขาเพิ่งมอบให้ก่อนจะจากกัน อ้อมกอดที่เธอไม่รู้เลยว่านั่นคือครั้งสุดท้าย
'ปริมขอโทษนะคะที่ไม่ได้ลา’ เธอนึกในใจพลางหลับตาลงอย่างทรมาน
ภาพที่เขายิ้มให้ ภาพที่เขาแกล้งหยอดคำหวานใส่ หรือแม้แต่ตอนที่เขาดุเธอด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความรัก ทุกอย่างมันชัดเจนจนเหมื
