เช้าวันต่อมา
แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านม่านราคาแพงเข้ามาในห้องนั่งเล่น ปริมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงในใจที่มีต่อมาเฟียหนุ่ม เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเชื่อใจอย่างประหลาด แม้จะยังแอบเกร็งเวลาเขาดุ หรือยังแกล้งเรียกเขาว่าลุง เพื่อกวนประสาทแก้เขิน แต่ลึกๆ เธอกลับรู้สึกว่าคอนโดกว้างขวางแห่งนี้ เริ่มกลายเป็นบ้านมากขึ้นทุกที
ในขณะที่ปริมกำลังเตรียมตัวจะไปเรียน เธอก็เห็นคลาวด์นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร ในมือเขามีกล่องสี่เหลี่ยมบางๆ วางอยู่ตรงหน้า
“เฮีย... ตื่นเช้าจังค่ะ วันนี้มีงานด่วนเหรอคะ”
ปริมเอ่ยทักพลางเดินเข้าไปใกล้
คลาวด์ไม่ได้ตอบ แต่เลื่อนกล่องใบนั้นมาตรงหน้าเธอ
“เอาไปสิ... เมื่อคืนเห็นเธอนั่งจดใส่กระดาษจนกองเต็มโต๊ะไปหมด มันดูวุ่นวาย ฉันเลยให้พีพีไปจัดการซื้อ Tablet รุ่นล่าสุดมาให้ เห็นเขาบอกว่านักศึกษาสมัยนี้เขาใช้จดเลคเชอร์กัน มันน่าจะสะดวกกว่า”
ปริมเบิกตากว้างพลาง
