จบกันงั้นเหรอ...
จบกันง่าย ๆ แบบนี้เลยงั้นเหรอ?
“เภา... คุณพูดอะไร” เหนือเมฆกุมมือของลำเภาแน่น จากนั้นก็ดึงร่างของอีกฝ่ายให้เดินตามเขาเข้ามาในห้อง ฝ่ามือหนากดไหล่ทั้งสองข้างให้นั่งลงที่โซฟาช้า ๆ ก่อนจะนั่งลงตามด้วย
เหนือเมฆยังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่ดูเศร้าสร้อยนิ่ง จากนั้นก็ค่อย ๆ พ่นลมหายใจออกมาช้า ๆ “เภาครับ ผมรู้นะว่าตอนนี้คุณกำลังรู้สึกแย่และก็คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด แต่ที่จริงแล้วมันไม่ใช่เลยนะ เรื่องนี้คุณไม่ได้ผิดอะไรเลย”
“ผิดสิคะ... ผิดที่ฉันไม่คิดถึงใจน้องอิงเลย ทั้ง ๆ ที่ฉันก็รู้ดีว่าน้องอิงกลัวการมีแม่เลี้ยงมากที่สุด ทั้ง ๆ ที่ฉันก็รู้ดีว่าน้องอิงเคยเจอเรื่องฝังใจอะไรมาบ้าง”
“เภา...”
“คุณเหนือคะ” ลำเภาเงยหน้าขึ้นมามองสบตาของเหนือเมฆ หยาดน้ำใสไหลเอ่อขึ้นมาคลอเบ้า ดูเหมือนหญิงสาวต้องใช้ความพยายามทั้งหมดที่จะรวบรวมความกล้าและทำใจพูดมันออกมา “เราหยุดตอนนี้...
