“ไปซะ” บริกรสาวสวยเอ่ยย้ำอีกรอบ จากนั้นก็หันหลังเดินกลับไปที่บาร์
เหนือเมฆเองก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดรอดมือไป ร่างสูงจึงลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินตามหญิงสาวไปทันที
“เดี๋ยวสิคุณ ผมยังมีเรื่องจะถามคุณอีก”
คนที่ถูกอ้อมมาดักหน้าหยุดชะงัก มือก็ผลักไปที่อกของฝ่ายตรงข้ามให้ออกไปห่าง ๆ เธอ “นี่คุณจะบ้าเหรอ ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้คุณไม่เข้าใจหรือยังไง”
“ก็เพราะผมรู้น่ะสิว่าคุณกำลังโกหก”
ออกมาสิ...
“คุณกำลังยุ่งอยู่กับเรื่องที่ไม่ควรยุ่ง และถ้าคุณไม่อยากเดือดร้อน ฉันว่าคุณควรรีบไสหัวไปซะจะดีกว่า นี่ถือว่าฉันเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”
รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากของเหนือเมฆ ก่อนลมหายใจจะถูกถอนออกมา เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้ ก่อนจะกระซิบประโยคหนึ่งที่ข้างหูของหญิงสาว
“หน้าตาของผมน่ะ... มันดูเหมือนพวกที่กลัวความเดือดร้อนหรือยังไงกัน”
“….”
“และต่อให้คุณจะพยายามปิดบังเท่าไร
