ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของไร่จันทรัช ร่างสูงโปร่งของเหนือเมฆกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาในตัวบ้านด้วยความสะโหลสะเหล่ ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยคล้ายกับคนที่ไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มหาวออกมาเล็กน้อยก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งกำลังเดินลงบันไดมาพอดี
“อ้าว น่าน ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังอะ” เหนือเมฆเอ่ยถามน้องชายฝาแฝด แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับทำหน้าเคร่งเครียด
“จะเที่ยงแล้วนี่ไม่เรียกว่าเช้านะ” น่านฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย “นายต่างหากที่หายไปไหนมาทั้งคืน แล้วโทรศัพท์เนี่ยมีไว้ทำไมเหรอ ฉันโทรไปกี่สายเห็นบ้างหรือเปล่า”
“โฮ่ย อะไรเนี่ยน่าน พอเห็นหน้ากันก็บ่นเป็นตาแก่เลย ถ้านอนไม่พอฉันแนะนำให้นายไปนอนต่อนะ”
“ไม่ตลกนะเหนือ แล้วจะตอบได้ยังว่าทำไมถึงไม่รับโทรศัพท์” น่านฟ้ายังคงถามต่อ
“โทรศัพท์หายน่ะ ไม่รู้ว่าเอาไปลืมทิ้งไว้ที่ไหน แล้วก็พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยด้วย” เหนือเมฆยักไหล่ “แต่เดี
