และแล้วช่วงเวลาที่ทุกคนต่างรอคอยก็มาถึง แม้จะเป็นเพียงบ้านหลังเล็ก ๆ ในชนบทที่ดูห่างไกล แต่ทว่าบรรยากาศในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะ
“ป้าเปตองขา ดูน้องอิงสิคะ น้องอิงเป็นเจ้าหญิงออโรร่าแหละ” อิงจันทร์กำลังหมุนตัวฟิ้ว ๆ ประกอบท่าทางให้คนตรงหน้าดูจนกระโปรงเจ้าหญิงสีฟ้าบานฟู่ฟ่อง “แล้วพอน้องอิงโดนเข็มปักที่มือนะน้องอิงก็จะสลบไปแบบนี้”
“ว้าว~” สมปองที่กำลังดูการแสดงของเจ้าลูกกระต่ายน้อยก็ปรบมือรัว ๆ ให้กำลังใจ โดยมีลำเภาที่นั่งยิ้มกว้างอย่างเอ็นดูอยู่ข้าง ๆ ส่วนเหนือเมฆกับน่านฟ้านั้นรับหน้าที่ย่างบาร์บีคิวและคอยเสิร์ฟอาหารให้ไม่ขาด
“แล้วจากนั้นน้องอิงก็จะไปที่หอคอย ปล่อยผมลงมาจาหน้าต่างให้กับเจ้าชายขี่ม้าขาวข้างล่าง”
มาถึงตรงคิ้วของสมปองก็ขมวดเข้าขมวดออก เอิ่ม... อะไร? เจ้าหญิงออโร่ราปล่อยผมลงมาจากยอดหอคอยงั้นเหรอ
อิงจันทร์ยังคงทำท่าทางหมุนไปมาไม่หยุด ในมือถือกิ่งไม้แห้งที
